Terapia schematów

Terapia schematów to forma leczenia, która łączy terapię poznawczo-behawioralną z elementami innych nurtów terapeutycznych (w tym psychodynamicznej i terapii Gestalt). Zazwyczaj podczas sesji omawiane są nie tylko bieżące trudności, ale także mechanizmy ich powstawania w przeszłości. Innymi słowy, szukamy źródeł obecnych problemów, aby skutecznie sobie z nimi radzić. W trakcie terapii stosuje się wiele różnych technik i metod, które pozwalają osiągnąć ustalone cele.

Terapia schematów – założenia

W terapii schematów przyjmujemy założenie, że przekonania związane z własną osobowością, innymi ludźmi i światem kształtują się w dzieciństwie. Na ich podstawie uczymy się radzić sobie w różnych sytuacjach, które spotykają nas w dorosłym życiu.

Jeśli w dzieciństwie nie mieliśmy wystarczająco dużo wsparcia lub przewodnictwa, jeśli doświadczyliśmy przemocy – innymi słowy, jeśli nasze normalne potrzeby dziecięce były ignorowane – łatwo mogą pojawić się różnego rodzaju trudności emocjonalne w dorosłym życiu.

Potrzeby i zdrowy rozwój w dzieciństwie

Terapia schematów koncentruje się na podstawowych potrzebach okresu dzieciństwa. Sprawdź listę głównych potrzeb dziecka:

  • Bezpieczne przywiązanie do innych (bezpieczeństwo, stabilność, troska i akceptacja).
  • Autonomia, kompetencje i poczucie tożsamości.
  • Wolność wyrażania ważnych potrzeb i emocji.
  • Spontaniczność i zabawa.
  • Realistyczne granice i samokontrola.

W jaki sposób ta potrzeba była zaspokajana, kiedy byłeś/byłaś dzieckiem? Kto ją zaspokajał?

Na ile jesteś świadomy/świadoma każdej z tych potrzeb i w jaki sposób są one zaspokajane dzisiaj?

Tryby schematów

Terapia schematów często wykorzystuje pojęcie „trybów”. Tryby to zmieniające się z momentu na moment stany emocjonalne oraz nasze sposoby radzenia sobie. Problemowe tryby uruchamiane są przez sytuacje życiowe, które mają na nas – ze względu na doświadczenia z przeszłości – szczególny wpływ. To nasze „modzele”, na które inni mogą nam nadepnąć.

Niektóre tryby pojawiają się bardzo często, inne – bardzo rzadko. Mogą również pozostawać w stanie uśpienia przez lata, zanim – pod wpływem ważnej sytuacji życiowej – ujawnią się. Im lepiej je rozumiemy, tym lepiej rozumiemy siebie. Wtedy jesteśmy także w stanie podejmować działania, które sprawiają, że nasze życie staje się szczęśliwe i pełne.

Niezaspokojone potrzeby, tryby schematów i powiązane uczucia

Dziecięce tryby

  • Przywiązanie oparte na poczuciu bezpieczeństwa – potrzeba bezpieczeństwa, przewidywalności, stabilnej bazy, miłości, troski, uwagi, akceptacji, pochwał, empatii, przewodnictwa i ochrony.
  • Wrażliwe Dziecko – silne emocje, ból i lęk wywołują nieadaptacyjne tryby; lęk przed odrzuceniem. Potrzebuje przewodnictwa, granic, samokontroli oraz potwierdzenia własnych uczuć i potrzeb.
  • Złoszczące się dziecko – gwałtowna, nieadekwatna złość w reakcji na niezaspokojone potrzeby lub szkodliwe traktowanie; skłonność do emocjonalnej reaktywności.

  • Impulsywne Dziecko – działa impulsywnie w pogoni za natychmiastową gratyfikacją, ignorując ograniczenia i potrzeby innych.
  • Niezdyscyplinowane Dziecko – niska tolerancja frustracji, trudności z wytrwałością przy rutynowych/nudnych zadaniach, impulsywność, niestabilne poczucie Ja.
  • Szczęśliwe Dziecko – czuje się kochane, ważne, bezpieczne; potrafi się bawić i czerpać radość (zdrowy tryb).

Rodzicielskie tryby (nieadaptacyjne)

  • Karający Rodzic – krytykuje, zawstydza, karze siebie lub innych.
  • Wymagający Rodzic – stawia nierealistycznie wysokie wymagania i obciąża odpowiedzialnością, kosztem potrzeb emocjonalnych.

Tryby radzenia sobie (nieadaptacyjne)

Każda niezaspokojona potrzeba z dzieciństwa może prowadzić do wzorców: uległości, unikania lub nadmiernej kompensacji. Z czasem stają się automatyczne, ale można nauczyć się je rozpoznawać i wybierać zdrowsze alternatywy.

Uległość (uległość schematowi)

  • Uległy Poddany – rezygnuje z własnych potrzeb, aby uniknąć konfliktu/odrzucenia; stara się zadowolić wszystkich.

Unikanie

  • Odłączony obrońca – odcina się emocjonalnie, zrywa więzi, odrzuca pomoc; często odczuwa pustkę.
  • Zdystansowany Samouspokajacz – tłumi emocje poprzez nadmierne zaangażowanie w aktywności/zależności (praca, narkotyki, przypadkowy seks, gry, seriale).

Nadmierna kompensacja

  • Samouwielbiający – poczucie wyższości, pretensjonalność, niska empatia; umniejsza innym, dąży do władzy/rywalizacji (kompensuje wewnętrzne poczucie niedoskonałości).
  • Zastraszanie i Atak – groźby, agresja, przymus w celu osiągnięcia celu lub zemsty; może wyrządzać szkodę innym (emocjonalnie, fizycznie, społecznie).
  • Obsesyjny Perfekcjonistyczny Kontroler – nadmierna kontrola i perfekcjonizm, aby uniknąć porażki/krytyki lub „złego zamiaru” innych.

Zdrowy tryb

  • Zdrowy Dorosły – dba o potrzeby Wrażliwego Dziecka, ustanawia granice dziecięcym trybom, powstrzymuje nieadaptacyjne tryby radzenia sobie i rodzicielskie; prowadzi do zdrowych relacji i aktywności.

Szczęśliwe Dziecko i Zdrowy Dorosły

 

Szczęśliwe Dziecko

Szczęśliwe Dziecko czuje się:

  • kochane, spełnione, zadowolone, bezpieczne, chronione, akceptowane, doceniane, wartościowe, wspierane, rozumiane, pewne siebie, kompetentne, autonomiczne, odporne, silne, wpływowe, zdolne do adaptacji, powiązane relacjami z innymi, optymistyczne i spontaniczne.
  • Jest antidotum na wszystkie nieadaptacyjne i dysfunkcyjne tryby radzenia sobie.
  • Zabawa i tryb Szczęśliwego Dziecka są kluczowe w terapii schematów.
  • Poprzez zabawę poznajemy siebie (np. co lubimy, czego nie lubimy) i rozwijamy relacje interpersonalne, ucząc się wchodzić w interakcje z innymi.

Zdrowy Dorosły

  • Potrafi zaspokajać swoje potrzeby w zdrowy sposób.
  • Wspiera i opiekuje się swoim Wrażliwym Dzieckiem, ustala granice dla dziecięcych trybów, powstrzymuje nieadaptacyjne tryby radzenia sobie i rodzicielskie.
  • Prowadzi do zdrowych relacji i efektywnego funkcjonowania w życiu codziennym.

Cele terapii schematów

Celem terapii schematów jest:

  • nauczyć się lepiej dbać o swoje potrzeby, ze szczególnym uwzględnieniem Wrażliwego Dziecka,
  • dostrzegać, kiedy potrzeby nie są zaspokajane, i uczyć się komunikować je w odpowiedni sposób (Złość Dziecka),
  • uczyć się dyscypliny i tolerancji frustracji (Niedyscyplinowane Dziecko),
  • ograniczać i przeciwdziałać wysokim standardom oraz wszelkim formom dewaluacji Ja (Rodzicielskie tryby),
  • reagować na stresujące sytuacje w sposób adekwatny i elastyczny, dostrzegać i ograniczać nieskuteczne strategie radzenia sobie (Tryby radzenia sobie),
  • wzmacniać i wspierać siebie w zaspokajaniu swoich potrzeb w zdrowy sposób (Zdrowy Dorosły),
  • budować dla siebie wartościowe i szczęśliwe życie (Szczęśliwe Dziecko).

Podsumowanie

Tryby to nasze automatyczne reakcje służące przetrwaniu – pozwalały radzić sobie z brakiem zaspokojenia podstawowych potrzeb w dzieciństwie. Były skuteczne, ponieważ umożliwiły przetrwanie, ale często wiążą się z wysokimi kosztami emocjonalnymi. Terapia schematów pozwala zrozumieć tryby i powiązane z nimi potrzeby – to pierwszy krok do wprowadzania zmian i poprawy jakości życia.

Autorka

Autorka

Yuliana Shevchuk - psycholog, psychoterapeutka

Założycielka Przestrzeni Psychoterapii „Kalina”. Ukończyła z wyróżnieniem Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Certyfikowana psychoterapeutka w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej oraz terapii schematów. Ekspertka w dziedzinie zdrowia psychicznego. W nieustannym poszukiwaniu wiedzy, która zmienia życie.

Więcej o autorce
Oceń